#นี่เมียหรือแม่ยจ #6 (บรรยาย+ncเล็กน้อยแบบน้อยมากๆ)
.
.
.
.
.
เสียงในห้องน้ำเงียบลงแล้ว อีกไม่นานศรัญคงออกมา ผมรีบปิดเสียงโทรศัพท์แล้ววางไว้หัวเตียง ก่อนจะรีบพาตัวเองที่ใบหน้าเปื้อนน้ำตาคลุมโปงหนีอีกคนที่กำลังออกมา
น้ำตาผมมันยังไม่ยอมหยุดไหล ตอนแรกก็ว่าจะไม่ร้องเพราะกะอีแค่ผิดหวังกับเรื่องเดิมๆซ้ำๆนี่หรอกนะ แต่ยิ่งได้คุยกะพวกนั้น ยิ่งคิดหาเหตุผลว่าทำไมศรัญไม่ขอผมแต่งงานสักที ผมยิ่งเจ็บหัวใจ มันจุกมันหน่วงไปหมด แค่คิดว่าศรัญไม่ได้รักผม ผมก็ยิ่งเจ็บ
ไม่ใช่แค่แม่ผมหรอกนะที่อยากให้ศรัญไปขอให้เป็นเรื่องเป็นราว ผมเองก็อยากเหมือนกัน เพราะศรัญคือคนที่ผมอยากใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับเขา ถึงแม้ว่าตอนนี้เราทั้งคู่จะอยู่กินด้วยกัน เฉกเช่นสามีภรรยา แต่ผมกลับคิดว่ามันยังไม่พอ สำหรับผมมันไม่พอจริงๆนะ เรียกว่าอยากครอบครองศรัญไว้คนเดียวก็ได้ เราควรมีพันธะอะไรต่อกันบ้างไม่ใช่หรอ
แต่ศรัญดูเหมือนไม่อยากแต่งงานกับผมเสียเลย ไม่ใช่ว่าผมไม่เคยคุยถึงเรื่องนี้นะ ทุกครั้งที่เราสองคนไปงานแต่งเพื่อน หลายคนก็จะถามถึงงานแต่งงานของเรา ศรัญก็ทำได้แค่ยิ้มเฟื่อนๆแล้วเปลี่ยนประเด็นขึ้นมาดื้อๆ จนคนยืนข้างๆเขาอย่างผม หน้าเสียไปทุกรอบ มีครั้งหนึ่งที่ผมคุยกับศรัญอย่างเป็นจริงเป็นจัง สุดท้ายเราก็จบด้วยการทะเลาะกัน หันหลังใส่กัน ไม่คุยกันอยู่หลายวันเลยด้วยซ้ำ ศรัญแทบไม่กลับบ้าน เอาแต่นอนค้างอยู่ที่สตู ผมก็ทำได้แค่ส่งข้าวส่งน้ำ แต่เราก็ไม่ยอมคุยกันเสียที และช่วงนั้นผมรู้สึกแย่มาก การไม่มีศรัญมันทำให้ผมทรมาน ผมขาดศรัญไม่ได้จริงๆ สุดท้ายก็เป็นผมเองที่ไปง้อศรัญถึงสตู ยอมเรื่องแต่งงานและไม่พูดถึงอีกจนทุกวันนี้
แต่คราวนี้จะให้ไม่พูดอีกก็คงไม่ได้แล้ว เพราะข้อตกลงที่แม่บอกมา ทำให้ผมคิดมากจนปวดหัว วันนั้นผมนอนไม่หลับทั้งคืน แม่ยื่นคำขาดกำหนดเส้นตายมาให้ผมเสร็จสรรพ หากศรัญยังนิ่งเฉยอยู่อีก แม่จะจัดการตามที่วางไว้เองทั้งหมด และผมจะไม่มีสิทธิ์มีเสียงใดๆอีกแล้ว เพราะผมลงข้างศรัญไปหมดตัวแล้ว
"เทอ..หลับแล้วหรอ"
เสียงศรัญถามผมที่กำลังนอนคว่ำเอาหน้าซุกหมอนกั้นเสียงสะอื้นของตัวเอง แต่มันคงกั้นไว้ได้ไม่ดีเท่าไร เพราะทั้งเสียงและไหล่ที่สั่นไหวของผม ก็ทำให้ศรัญจับได้ว่าผมร้องไห้ได้ไม่ยาก
"ซันนี่ เป็นอะไร ร้องไห้ทำไมคับ"
ศรัญว่าแล้วจับผมพลิกตัวให้นอนหงาย โดยมีศรัญกำลังคร่อมร่างของผมอยู่ ผมไม่รู้หรอกว่าตอนนี้หน้าตาผมมันเป็นยังไง คงจะแย่น่าดู น้ำหูน้ำตาคงเลอะเปรอะเปื้อนไปทั่ว ศรัญถึงได้ขมวดคิ้วแบบนั้น
"ซันไม่มีความสุขหรอ"
ศรัญถามด้วยน้ำเสียงน้อยใจ ผมได้แต่ส่ายหน้าไปมา ผมมีความสุขนะ มีความสุขมาก การได้อยู่กับศรัญ ไม่ว่าจะที่ไหนผมก็มีความสุขทั้งนั้น
"ถ้างั้นจะร้องไห้ทำไม หืมมม"
ริมฝีปากที่ผมหลงรักกำลังพรมจูบไปทั่วใบหน้าของผม ไล่ตั้งแต่หน้าผาก เปลือกตา จมูก แก้มซ้าย แก้มขวา และริมฝีปากของผมเอง ผมยังสะอื้นอยู่ในตอนที่เราจูบกัน แต่หัวใจของผมมันกลับพองขึ้นมาชั่วขณะ เหมือนได้รับจูบชะโลมใจ ความเจ็บร้าวที่หัวใจเมื่อกี้ค่อยๆจางหายไป เรื่องราวมากมายที่อยู่ในหัวค่อยๆไหลหายไปในอากาศ ผมยกมือขึ้นกอดร่างกายที่หนากว่าผมเกือบเท่าตัว ตัวศรัญอุ่นมาก ผมกอดเขาไว้แน่นจนตัวเขาลงมาทับผมไว้ทั้งตัว แต่ผมก็ไม่รู้สึกหนักเลย
ศรัญน่ะเขารู้นะว่าผมคิดมากเรื่องอะไร แต่เขาเลือกที่จะไม่พูดมันออกมา ผมรู้ ศรัญก็ทำได้แค่ปลอบผมแบบนี้เท่านั้น ซึ่งผมก็พอใจนะ ตอนนี้น่ะแค่นี้ก็ได้ แค่ไล่จูบมือผมแบบนั้นก็ได้ แค่ลูบไล้หน้าอกผมหน้าท้องผมแบบนั้นก็ได้ ผมรู้สึกดีขึ้นมาเยอะเลย
ผมชอบเวลาที่เราจ้องตากันตลอด ไม่ว่าเราจะทำอะไร ศรัญกำลังถอดกางเกงผมออก ในขณะที่เรายังมองตากันอยู่ ศรัญกำลังบอกว่าอย่าร้องไห้ แต่ผมก็ยังน้ำตาไหลไม่หยุด กางเกงหลุดออกจากปลายเท้าผม ศรัญก็ขึ้นมาทาบทับบนตัวผมอีกครั้ง ใช้นิ้วโป้งเกลี่ยน้ำตาที่ไหลกลิ้งอยู่บนแก้มของผมซ้ายทีขวาที ผมเองก็ยกมือขึ้นมาประครองหน้าของศรัญไว้ ผมชอบใบหน้าของศรัญ ชอบจมูกชอบปากชอบตา ผมชอบทุกอย่าง
ไหล่กว้างที่กำลังขยับอยู่บนตัวผมคือสิ่งที่ผมยึดเหนี่ยวตัวเองเอาไว้ เมื่อศรัญกำลังโหมกระแทกเข้ามาสลับกับก้มลงมาจูบปลอบผมอยู่เนืองๆ
จนถึงช่วงสุดท้ายที่เราทั้งคู่กำลังจะถึงฝั่ง ผมคว้าศรัญลงมากอดไว้แน่น ในขณะที่ศรัญก็ซอยสะโพกถี่จนผมร้องไม่เป็นศัพทั้งสะอื้นทั้งครางผสมปนเปไปหมด
ศรัญทิ้งตัวลงนอนข้างผม ยกแขนให้ผมหนุนนอน
เรานอนตะแคงหันหน้าเข้าหากัน ผมมองเข้าไปในดวงตาของศรัญ ศรัญเองก็จ้องเข้ามาในตาของผม เหมือนศรัญจะบอกให้ผมเลิกคิดมาก ผมพยักหน้ารับ รีบปาดน้ำตาที่เหลือออก และพยายามจะหยุดร้อง เพราะผมไม่อยากให้ศรัญคิดมาก
ผมวางมือไว้ที่แก้มของศรัญ พยายามบอกเขาว่าผมไม่เป็นไร ผมไม่อยากให้เขาห่วง ศรัญขยับเข้ามาจูบที่หน้าผากผม ขยับผ้าห่มให้ขึ้นมาคลุมถึงไหล่ผม ผมก็ขยับเข้าไปจูบหน้าผากศรัญบ้าง แล้วซุกตัวลงในอ้อมกอดของศรัญ
"ขอบคุณนะที่อยู่กับซันตรงนี้"
ผมบอกศรัญ และอ้อมกอดก็กระชับแน่นขึ้น ผมเองก็กอดศรัญแน่นขึ้น ผมขอบคุณศรัญ เพราะเขาทำให้ผมผ่านคืนนี้ไปได้ ถ้าไม่มีศรัญผมจะเป็นยังไง ผมยังนึกภาพไม่ออก และผมไม่เคยนึกถึงวันที่จะไม่มีศรัญ ไม่เคยคิดเลยแม้แต่วินาทีเดียว
.
.
.
.
.
.
.
.
(มีต่อในจอยนะคะ)
.
.
.
.
เสียงในห้องน้ำเงียบลงแล้ว อีกไม่นานศรัญคงออกมา ผมรีบปิดเสียงโทรศัพท์แล้ววางไว้หัวเตียง ก่อนจะรีบพาตัวเองที่ใบหน้าเปื้อนน้ำตาคลุมโปงหนีอีกคนที่กำลังออกมา
น้ำตาผมมันยังไม่ยอมหยุดไหล ตอนแรกก็ว่าจะไม่ร้องเพราะกะอีแค่ผิดหวังกับเรื่องเดิมๆซ้ำๆนี่หรอกนะ แต่ยิ่งได้คุยกะพวกนั้น ยิ่งคิดหาเหตุผลว่าทำไมศรัญไม่ขอผมแต่งงานสักที ผมยิ่งเจ็บหัวใจ มันจุกมันหน่วงไปหมด แค่คิดว่าศรัญไม่ได้รักผม ผมก็ยิ่งเจ็บ
ไม่ใช่แค่แม่ผมหรอกนะที่อยากให้ศรัญไปขอให้เป็นเรื่องเป็นราว ผมเองก็อยากเหมือนกัน เพราะศรัญคือคนที่ผมอยากใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับเขา ถึงแม้ว่าตอนนี้เราทั้งคู่จะอยู่กินด้วยกัน เฉกเช่นสามีภรรยา แต่ผมกลับคิดว่ามันยังไม่พอ สำหรับผมมันไม่พอจริงๆนะ เรียกว่าอยากครอบครองศรัญไว้คนเดียวก็ได้ เราควรมีพันธะอะไรต่อกันบ้างไม่ใช่หรอ
แต่ศรัญดูเหมือนไม่อยากแต่งงานกับผมเสียเลย ไม่ใช่ว่าผมไม่เคยคุยถึงเรื่องนี้นะ ทุกครั้งที่เราสองคนไปงานแต่งเพื่อน หลายคนก็จะถามถึงงานแต่งงานของเรา ศรัญก็ทำได้แค่ยิ้มเฟื่อนๆแล้วเปลี่ยนประเด็นขึ้นมาดื้อๆ จนคนยืนข้างๆเขาอย่างผม หน้าเสียไปทุกรอบ มีครั้งหนึ่งที่ผมคุยกับศรัญอย่างเป็นจริงเป็นจัง สุดท้ายเราก็จบด้วยการทะเลาะกัน หันหลังใส่กัน ไม่คุยกันอยู่หลายวันเลยด้วยซ้ำ ศรัญแทบไม่กลับบ้าน เอาแต่นอนค้างอยู่ที่สตู ผมก็ทำได้แค่ส่งข้าวส่งน้ำ แต่เราก็ไม่ยอมคุยกันเสียที และช่วงนั้นผมรู้สึกแย่มาก การไม่มีศรัญมันทำให้ผมทรมาน ผมขาดศรัญไม่ได้จริงๆ สุดท้ายก็เป็นผมเองที่ไปง้อศรัญถึงสตู ยอมเรื่องแต่งงานและไม่พูดถึงอีกจนทุกวันนี้
แต่คราวนี้จะให้ไม่พูดอีกก็คงไม่ได้แล้ว เพราะข้อตกลงที่แม่บอกมา ทำให้ผมคิดมากจนปวดหัว วันนั้นผมนอนไม่หลับทั้งคืน แม่ยื่นคำขาดกำหนดเส้นตายมาให้ผมเสร็จสรรพ หากศรัญยังนิ่งเฉยอยู่อีก แม่จะจัดการตามที่วางไว้เองทั้งหมด และผมจะไม่มีสิทธิ์มีเสียงใดๆอีกแล้ว เพราะผมลงข้างศรัญไปหมดตัวแล้ว
"เทอ..หลับแล้วหรอ"
เสียงศรัญถามผมที่กำลังนอนคว่ำเอาหน้าซุกหมอนกั้นเสียงสะอื้นของตัวเอง แต่มันคงกั้นไว้ได้ไม่ดีเท่าไร เพราะทั้งเสียงและไหล่ที่สั่นไหวของผม ก็ทำให้ศรัญจับได้ว่าผมร้องไห้ได้ไม่ยาก
"ซันนี่ เป็นอะไร ร้องไห้ทำไมคับ"
ศรัญว่าแล้วจับผมพลิกตัวให้นอนหงาย โดยมีศรัญกำลังคร่อมร่างของผมอยู่ ผมไม่รู้หรอกว่าตอนนี้หน้าตาผมมันเป็นยังไง คงจะแย่น่าดู น้ำหูน้ำตาคงเลอะเปรอะเปื้อนไปทั่ว ศรัญถึงได้ขมวดคิ้วแบบนั้น
"ซันไม่มีความสุขหรอ"
ศรัญถามด้วยน้ำเสียงน้อยใจ ผมได้แต่ส่ายหน้าไปมา ผมมีความสุขนะ มีความสุขมาก การได้อยู่กับศรัญ ไม่ว่าจะที่ไหนผมก็มีความสุขทั้งนั้น
"ถ้างั้นจะร้องไห้ทำไม หืมมม"
ริมฝีปากที่ผมหลงรักกำลังพรมจูบไปทั่วใบหน้าของผม ไล่ตั้งแต่หน้าผาก เปลือกตา จมูก แก้มซ้าย แก้มขวา และริมฝีปากของผมเอง ผมยังสะอื้นอยู่ในตอนที่เราจูบกัน แต่หัวใจของผมมันกลับพองขึ้นมาชั่วขณะ เหมือนได้รับจูบชะโลมใจ ความเจ็บร้าวที่หัวใจเมื่อกี้ค่อยๆจางหายไป เรื่องราวมากมายที่อยู่ในหัวค่อยๆไหลหายไปในอากาศ ผมยกมือขึ้นกอดร่างกายที่หนากว่าผมเกือบเท่าตัว ตัวศรัญอุ่นมาก ผมกอดเขาไว้แน่นจนตัวเขาลงมาทับผมไว้ทั้งตัว แต่ผมก็ไม่รู้สึกหนักเลย
ศรัญน่ะเขารู้นะว่าผมคิดมากเรื่องอะไร แต่เขาเลือกที่จะไม่พูดมันออกมา ผมรู้ ศรัญก็ทำได้แค่ปลอบผมแบบนี้เท่านั้น ซึ่งผมก็พอใจนะ ตอนนี้น่ะแค่นี้ก็ได้ แค่ไล่จูบมือผมแบบนั้นก็ได้ แค่ลูบไล้หน้าอกผมหน้าท้องผมแบบนั้นก็ได้ ผมรู้สึกดีขึ้นมาเยอะเลย
ผมชอบเวลาที่เราจ้องตากันตลอด ไม่ว่าเราจะทำอะไร ศรัญกำลังถอดกางเกงผมออก ในขณะที่เรายังมองตากันอยู่ ศรัญกำลังบอกว่าอย่าร้องไห้ แต่ผมก็ยังน้ำตาไหลไม่หยุด กางเกงหลุดออกจากปลายเท้าผม ศรัญก็ขึ้นมาทาบทับบนตัวผมอีกครั้ง ใช้นิ้วโป้งเกลี่ยน้ำตาที่ไหลกลิ้งอยู่บนแก้มของผมซ้ายทีขวาที ผมเองก็ยกมือขึ้นมาประครองหน้าของศรัญไว้ ผมชอบใบหน้าของศรัญ ชอบจมูกชอบปากชอบตา ผมชอบทุกอย่าง
ไหล่กว้างที่กำลังขยับอยู่บนตัวผมคือสิ่งที่ผมยึดเหนี่ยวตัวเองเอาไว้ เมื่อศรัญกำลังโหมกระแทกเข้ามาสลับกับก้มลงมาจูบปลอบผมอยู่เนืองๆ
จนถึงช่วงสุดท้ายที่เราทั้งคู่กำลังจะถึงฝั่ง ผมคว้าศรัญลงมากอดไว้แน่น ในขณะที่ศรัญก็ซอยสะโพกถี่จนผมร้องไม่เป็นศัพทั้งสะอื้นทั้งครางผสมปนเปไปหมด
ศรัญทิ้งตัวลงนอนข้างผม ยกแขนให้ผมหนุนนอน
เรานอนตะแคงหันหน้าเข้าหากัน ผมมองเข้าไปในดวงตาของศรัญ ศรัญเองก็จ้องเข้ามาในตาของผม เหมือนศรัญจะบอกให้ผมเลิกคิดมาก ผมพยักหน้ารับ รีบปาดน้ำตาที่เหลือออก และพยายามจะหยุดร้อง เพราะผมไม่อยากให้ศรัญคิดมาก
ผมวางมือไว้ที่แก้มของศรัญ พยายามบอกเขาว่าผมไม่เป็นไร ผมไม่อยากให้เขาห่วง ศรัญขยับเข้ามาจูบที่หน้าผากผม ขยับผ้าห่มให้ขึ้นมาคลุมถึงไหล่ผม ผมก็ขยับเข้าไปจูบหน้าผากศรัญบ้าง แล้วซุกตัวลงในอ้อมกอดของศรัญ
"ขอบคุณนะที่อยู่กับซันตรงนี้"
ผมบอกศรัญ และอ้อมกอดก็กระชับแน่นขึ้น ผมเองก็กอดศรัญแน่นขึ้น ผมขอบคุณศรัญ เพราะเขาทำให้ผมผ่านคืนนี้ไปได้ ถ้าไม่มีศรัญผมจะเป็นยังไง ผมยังนึกภาพไม่ออก และผมไม่เคยนึกถึงวันที่จะไม่มีศรัญ ไม่เคยคิดเลยแม้แต่วินาทีเดียว
.
.
.
.
.
.
.
.
(มีต่อในจอยนะคะ)
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น