Nc

. . . . . เสียงในห้องน้ำเงียบลงแล้ว อีกไม่นานศรัญคงออกมา ผมรีบปิดเสียงโทรศัพท์แล้ววางไว้หัวเตียง ก่อนจะรีบพาตัวเองที่ใบหน้าเปื้อนน้ำตาคลุมโปงหนีอีกคนที่กำลังออกมา น้ำตาผมมันยังไม่ยอมหยุดไหล ตอนแรกก็ว่าจะไม่ร้องเพราะกะอีแค่ผิดหวังกับเรื่องเดิมๆซ้ำๆนี่หรอกนะ แต่ยิ่งได้คุยกะพวกนั้น ยิ่งคิดหาเหตุผลว่าทำไมศรัญไม่ขอผมแต่งงานสักที ผมยิ่งเจ็บหัวใจ มันจุกมันหน่วงไปหมด แค่คิดว่าศรัญไม่ได้รักผม ผมก็ยิ่งเจ็บ ไม่ใช่แค่แม่ผมหรอกนะที่อยากให้ศรัญไปขอให้เป็นเรื่องเป็นราว ผมเองก็อยากเหมือนกัน เพราะศรัญคือคนที่ผมอยากใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับเขา ถึงแม้ว่าตอนนี้เราทั้งคู่จะอยู่กินด้วยกัน เฉกเช่นสามีภรรยา แต่ผมกลับคิดว่ามันยังไม่พอ สำหรับผมมันไม่พอจริงๆนะ เรียกว่าอยากครอบครองศรัญไว้คนเดียวก็ได้ เราควรมีพันธะอะไรต่อกันบ้างไม่ใช่หรอ แต่ศรัญดูเหมือนไม่อยากแต่งงานกับผมเสียเลย ไม่ใช่ว่าผมไม่เคยคุยถึงเรื่องนี้นะ ทุกครั้งที่เราสองคนไปงานแต่งเพื่อน หลายคนก็จะถามถึงงานแต่งงานของเรา ศรัญก็ทำได้แค่ยิ้มเฟื่อนๆแล้วเปลี่ยนประเด็นขึ้นมาดื้อๆ จนคนยืนข้างๆเขาอย่างผม หน้าเสียไปทุกรอบ มีครั้งหนึ่งที่ผมคุยกับศรัญอย่า...

"คุณหนูคับ" "ว่ายังไง" หนุ่มหน้าหวานที่อยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวกำลังยืนจิบกาแฟอยู่ในสวนขนาดใหญ่ของบ้าน ตอบกลับลูกน้องหุ่นกำยำที่นั่งคุกเข่ากับพื้นรายงานสถานการ์ณในเขตต้องห้าม "มิตเตอร์หมายเลขหกอาละวาดอีกแล้วคับ" "งั้นหรอ ช่างมันสิ" เจ้าของบ้านเอ่ยตอบอย่างไม่ใยดี พรางจิบกาแฟในมืออีกครั้ง "แล้วคนอื่นล่ะ" "มิตเตอร์หมายเลขหนึ่ง เก็บตัวเงียบ ไม่พูดไม่จา ข้าวปลาก็ไม่กินคับ ส่วนมิตเตอร์หมายเลขสองไม่สบายคับ ส่วนมิตเตอร์สามและสี่ปกติดีคับ ส่วนมิตเตอร์หมายเลขห้า ร้องหาแต่คุณหนูทั้งวันเลยคับ" "เหอะ ไปได้แล้ว" "คับ" ลูกน้องหุ่นกำยำรับคำแล้วรีบเดินออกไปให้พ้นบริเวณ เหลือไว้เพียงเจ้าของบ้านที่ทั้งดูดีและรวยล้นฟ้า อายุก็ยังน้อย เขาอาจจะเป็นคนรวยที่สุดและอายุน้อยที่สุดก็ได้ ***** ภายใต้ท้องฟ้าสีครามที่บ่งบอกว่าจะมืดมิดในไม่ช้า หนุ่มน้อยหน้าหวานในชุดเสื้อเซิ้ตสีขาวกางเกงสแลคสีเดียวกับเสื้อ สายสีดำรัดกับเสื้อขับให้รูปร่างดูเข้ารูป กำลังเดินมาในพื้นที่ที่ตัวเองปลูกสร้างไว้ ภายนอกเป็นโรงเก็บขอ...

"ผมขอ..จูบนะคับ"  คนตัวเล็กไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา เพียงแต่หลับตาลงและพยักหน้าให้เป็นคำตอบ แค่เท่านั้นริมฝีปากก็ถูกกดลงมาละเมียดชิมทีละนิด เริ่มจากกลีบริมฝีปากล่างที่ถูกดูดดึง ลิ้นร้อนแตะแผ่วเบาเป็นการขออนุญาตเข้าไปสำรวจด้านในให้มากกว่านี้ ริมฝีปากอิ่มขยับเผยอตามอารมณ์ปรารถนา เมื่อลิ้นร้อนลอดผ่านไรฟันเข้ามาได้ก็เริ่มรุกไล้ดุนดันในโพรงปากไปทั่ว ปลายลิ้นเกี่ยวกระหวัดกันไปมาอย่างไม่มีใครยอมใคร เสียงริมฝีปากที่บดเบียดกันดังลอดออกมาเป็นระยะๆ "อือ.."  เสียงครางในลำคอของคนตัวเล็กยิ่งทำให้รสจูบเพิ่มความร้อนแรงขึ้น มือของทั้งสองก็ยิ่งประสานกันแน่นขึ้น ริมฝีปากของร่างสูงขยับพูดทั้งๆที่ปากยังเชื่อมอยู่ด้วยกัน  "พี่..ผม..ไม่ไหวแล้ว.."  ร่างสูงกระซิบเสียงแหบพร่า ริมฝีปากเลื่อนผ่านแก้มสวยโดยที่ไม่ละออกจากผิวเลยแม้แต่น้อย จนถึงใบหู "ผม..ขอ..ได้มั๊ย"  เอ่ยขอแต่ไม่ได้หวังคำตอบ ริมฝีปากขบเม้มใบหูสีแดงและแลบเลียไปทั่วบริเวณรวมถึงคอขาวนั้นด้วย "อา..ยูค.."   ร่างบางตัวสั่นสะท้านกับแค่สัมผัสแผ่วเบาที่ใบหู เนื้อตัวเร...

ตุ๊บ!! "โอ๊ยย จิน จีนเจ็บ!!" "มึงได้เจ็บกว่านี้อีกจีน อย่าสำออย" "ฮรึก อย่าทำจีนเลยนะจิน ปล่อยจีนไปเถอะ" "ขำว่ะ มึงขอกุแบบนี้ทุกครั้ง แล้วกุเคยปล่อยมั๊ย" "ไม่เคย" "เออไง" เสื้อผ้าสองสามชิ้นถูกฉีกออกจนไม่เหลือชิ้นดี ทิ้งไว้เพียงรอยแดงตามตัวที่ถูกเนื้อผ้าบาดผิวขาวเนียนจนแดงเถือกไปทั่ว ร่างบางนอนขดตัวปกปิดร่างกายเพื่อหนีจากการมองด้วยสายตาโลมเลียของร่างสูงที่ยืนยิ้มเหยียดอยู่ข้างเตียง "จะปิดเพื่อ กุเห็นหมดแล้วมั๊ยจีน" "อย่าทำได้มั๊ย ขอร้อง" "เลิกพูดไร้สาระเถอะจีน เก็บเสียงไว้ร้องครางเรียกชื่อกุดีกว่า" "อ๊ะ!!" ร่างสูงจับแขนจีนตรึงไว้กับเตียงแน่นจนขยับหนีไปไหนไม่ได้ ก่อนจะโถมตัวลงมาทาบทับร่างบางไว้ทั้งร่าง ริมฝีปากหยักเริ่มกัดลงมาตามผิวหนังของจินไล่ตั้งแต่ซอกคอลงไปยันหน้าท้อง เสียงร้องผวาของจีนยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ร่างสูงให้โหมกระพือ "อ๊าาาา จินนนนน จีนเจ็บ อื้อออออ" ความเจ็บปวดคือสิ่งที่ร่างสูงมอบให้ จีนทำได้แต่กัดฟันร้องไห้ แต่ยิ่งร้องคมเขี้ยวยิ่งฝังลึกลงไป ...

ร่างกายขาวเนียนบิดเร้าไปมาอยู่บนเตียงกว้าง แขนสองข้างถูกตรึงผูกไว้กับหัวเตียงทั้งสองข้าง เสียงครืดๆดังอยู่ในช่องทางหลัง ถัดไปไม่ไกล ร่างสูงยืนมองยิ้มเยาะอยู่ไม่ห่าง "ยูคอ่า...พี่..ยอม..แล้ว...ทำพี่นะ...ทำสักที...อรึก...อ่าาา" ของเล่นอันจิ๋วที่ไม่รู้ว่าร่างสูงเตรียมมาจากไหน ถูกยัดใส่เข้ามาร่วมสิบนาทีได้แล้ว ทำให้คนตัวเล็กเสียวจนทรมาน น้ำตาใสไหลออกมาไม่หยุด อ้อนวอนวิงวอนก็แล้ว ร่างสูงยังใจร้ายยืนมองเขาทรมานอยู่อย่างนั้น "พี่บี..อ่าาา พี่บี...ช่วยด้วย...อื้ออออ ช่วยจินยองด้วย...." "พี่น่ะมันดื้อ เล่นหนีหายไปสามวันได้ยังไง ไม่คิดถึงคนที่เป็นห่วงบ้างเลยหรอ" ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ตัวเขาเองก็แทบจะทนไม่ไหวแล้ว ทั้งเสียงร้องทั้งภาพตรงหน้า มันยั่วยวนจนเขาแทบอยากจะตายให้ได้ "ฮือออ ขอโทษนะ...ขอ..อ๊ะ..ขอโทษคับ....ยูคอ่าาา พี่...อืออออ..จูบ...จูบหน่อย...นะ..." เสียงอ้อนวอนกระแทกเข้าเต็มหัวใจจนอ่อนวูบไปหมด ร่างสูงก้มลงมอบจูบอ่อนโยนให้ สองมือที่ถูกมัดไว้กระตุกสุดแรงเพื่อให้หลุดจากพรรณนาการ อยากกอดอยากลูบบ้างใจจะขาด "อย่ากระชากแบบนั้นสิ เด...

ปึง!! ปัง!!! โครม!! ตึ่ง!!! เสียงสุดท้ายคือเสียงหลังจินยองถูกอักกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรง แต่ความรู้สึกเจ็บยังไม่สู้ความร้อนแรงของเรียวลิ้นที่ร่างสูงส่งมาให้เลยสักนิด ตั้งแต่พ้นประตูห้องของโรงแรมแถวๆคลับเข้ามา เสื้อผ้าของทั้งคู่ก็ถูกถอดออกจากร่างกายโดยเร็วตั้งแต่หน้าประตู สองร่างเปลือยเปล่ายังคงกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยุ่ที่ผนัง ริมฝีปากยังไม่ผละออกจากกันไปไหน ทั้งๆที่จินยองถูกอีกคนจับให้หันหน้าตัวแนบไปกับกำแพง มือหนาวนลูบอยุ่ที่ช่องทางหลัง จินยองก็แอ่นสะโพกให้อย่างรู้งาน "อื้อออ คุณมีถุงรึป่าว อ๊ะ อืออ ตรงนั้น อืออ ตรงนั้นแหละ"   จินยองครางลั่นเมื่ออีกคนหาจุดกระสันของเค้าเจอ และยังสะกิดรัวๆซ้ำๆจนจินยองแทบร่วง แต่ดีที่มือหนาอีกข้างกอดเค้าไว้จนหลังแนบอก พร้อมเขี่ยเล่นอยุ่ที่ยอดอกเพิ่มความเสียวเข้าไปอีก "ไม่มี" "อรึก อ๊าาา ไม่ได้นะ อื้ออออ แบบนั้น อือออ ดี อ๊าา" อีกคนยังไม่หยุดรัวนิ้วเข้ามา ตอนนี้เพิ่มมาเป็นสามนิ้วแล้วน่าจะได้ จินยองเริ่มจะไม่ไหว เค้าต้องการมากกว่านี้ และตอนนี้ "ผมมี อื้อออ อ๊าา ในกางเกง อ๊ะ ผม...อือ" คนร่างสูงถ...