Nc

. . . . . เสียงในห้องน้ำเงียบลงแล้ว อีกไม่นานศรัญคงออกมา ผมรีบปิดเสียงโทรศัพท์แล้ววางไว้หัวเตียง ก่อนจะรีบพาตัวเองที่ใบหน้าเปื้อนน้ำตาคลุมโปงหนีอีกคนที่กำลังออกมา น้ำตาผมมันยังไม่ยอมหยุดไหล ตอนแรกก็ว่าจะไม่ร้องเพราะกะอีแค่ผิดหวังกับเรื่องเดิมๆซ้ำๆนี่หรอกนะ แต่ยิ่งได้คุยกะพวกนั้น ยิ่งคิดหาเหตุผลว่าทำไมศรัญไม่ขอผมแต่งงานสักที ผมยิ่งเจ็บหัวใจ มันจุกมันหน่วงไปหมด แค่คิดว่าศรัญไม่ได้รักผม ผมก็ยิ่งเจ็บ ไม่ใช่แค่แม่ผมหรอกนะที่อยากให้ศรัญไปขอให้เป็นเรื่องเป็นราว ผมเองก็อยากเหมือนกัน เพราะศรัญคือคนที่ผมอยากใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับเขา ถึงแม้ว่าตอนนี้เราทั้งคู่จะอยู่กินด้วยกัน เฉกเช่นสามีภรรยา แต่ผมกลับคิดว่ามันยังไม่พอ สำหรับผมมันไม่พอจริงๆนะ เรียกว่าอยากครอบครองศรัญไว้คนเดียวก็ได้ เราควรมีพันธะอะไรต่อกันบ้างไม่ใช่หรอ แต่ศรัญดูเหมือนไม่อยากแต่งงานกับผมเสียเลย ไม่ใช่ว่าผมไม่เคยคุยถึงเรื่องนี้นะ ทุกครั้งที่เราสองคนไปงานแต่งเพื่อน หลายคนก็จะถามถึงงานแต่งงานของเรา ศรัญก็ทำได้แค่ยิ้มเฟื่อนๆแล้วเปลี่ยนประเด็นขึ้นมาดื้อๆ จนคนยืนข้างๆเขาอย่างผม หน้าเสียไปทุกรอบ มีครั้งหนึ่งที่ผมคุยกับศรัญอย่า...