#ฟิคชั่ววูบ ep.20 #alljinyoung cut #pepigyeom

"คุณหนูคับ"

"ว่ายังไง"

หนุ่มหน้าหวานที่อยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวกำลังยืนจิบกาแฟอยู่ในสวนขนาดใหญ่ของบ้าน ตอบกลับลูกน้องหุ่นกำยำที่นั่งคุกเข่ากับพื้นรายงานสถานการ์ณในเขตต้องห้าม

"มิตเตอร์หมายเลขหกอาละวาดอีกแล้วคับ"

"งั้นหรอ ช่างมันสิ"

เจ้าของบ้านเอ่ยตอบอย่างไม่ใยดี พรางจิบกาแฟในมืออีกครั้ง

"แล้วคนอื่นล่ะ"

"มิตเตอร์หมายเลขหนึ่ง เก็บตัวเงียบ ไม่พูดไม่จา ข้าวปลาก็ไม่กินคับ ส่วนมิตเตอร์หมายเลขสองไม่สบายคับ ส่วนมิตเตอร์สามและสี่ปกติดีคับ ส่วนมิตเตอร์หมายเลขห้า ร้องหาแต่คุณหนูทั้งวันเลยคับ"

"เหอะ ไปได้แล้ว"

"คับ"

ลูกน้องหุ่นกำยำรับคำแล้วรีบเดินออกไปให้พ้นบริเวณ เหลือไว้เพียงเจ้าของบ้านที่ทั้งดูดีและรวยล้นฟ้า อายุก็ยังน้อย เขาอาจจะเป็นคนรวยที่สุดและอายุน้อยที่สุดก็ได้

*****

ภายใต้ท้องฟ้าสีครามที่บ่งบอกว่าจะมืดมิดในไม่ช้า หนุ่มน้อยหน้าหวานในชุดเสื้อเซิ้ตสีขาวกางเกงสแลคสีเดียวกับเสื้อ สายสีดำรัดกับเสื้อขับให้รูปร่างดูเข้ารูป กำลังเดินมาในพื้นที่ที่ตัวเองปลูกสร้างไว้ ภายนอกเป็นโรงเก็บของเก่าแต่พอเข้ามาภายใน ลูกน้องเป็นสิบที่เฝ้าประตูเหล็กก็ก้มลงคุกเข่าหมอบแทบพื้นต้อนรับกันระนาว

"เปิดประตู"

คุณหนูของที่นี่เอ่ยบอกลูกน้องที่ยังคงหมอบแทบเท้ากันอยู่ หลายคนพอตั้งสติได้รีบลุกวิ่งชนกันชุลมุน หากุณแจไขประตูเหล็กให้เจ้านายทันที

"คุณหนูจะรับกุณแจห้องไหนคับ"

"เอามาทั้งหมดนั้นแหละ"

"แต่ว่า...คุณหนูไม่ควรเข้าไปห้องมิตเตอร์หมายเลขหกตอนนี้นะคับ"

"คิดว่าคนอย่างมันจะทำอะไรฉันได้หรอ อีกอย่างพวกแกก็อยู่กันตรงนี้เป็นสิบคน จะช่วยฉันจากไอ้หมาบ้านั้นไม่ทันเลยหรือไง"

เสียงหวานที่แฝงไปด้วยอำนาจ ทำเอาพวกลูกน้องรีบหดคอก้มหน้ากันไม่ทัน

"แต่ครั้งที่แล้ว..มันก็เกือบทำให้คุณหนู..ทำไมคุณหนูไม่สั่งฆ่ามันไปเลยล่ะคับ"

"ในที่นี่ฉันหรือแก ที่มีอำนาจสั่ง!!! ห๊ะ!!!"

"ขอ..ขอโทษคับคุณหนู "

"เอากุณแจมา!!!! แล้วดูสัญญานจากฉันให้ดี ถ้าเกิดเรื่องอีก ให้รีบลงไปทันที!! เข้าใจมั๊ย!!!"

"คับ!!!"

ลูกน้องเป็นสิบ ขานรับเป็นเสียงเดียวกัน พวงกุณแจถูกยื่นส่งให้มือเล็กรับมาถือไว้ ก่อนจะเดินเข้าไปในประตูเหล็ก ที่จะพาไปยัง"ชั้นใต้ดิน"

ชั้นใต้ดินที่ดูจะเหมือนคุก แต่หากเป็นคุกก็คงเป็นคุกที่ดูดีและน่าอยู่ที่สุด แม้ประตูห้องจะเป็นเหล็กเนื้อดีที่แข็งแกร่งถึงขนาดระเบิดซีโฟร์ก็ไม่สามารถสร้างรอยขีดข่วนได้ แต่ภายในห้องถูกตกแต่งให้หรูหราระดับโรงแรมห้าดาว อย่างน้อยก็ให้สมกับคนอยู่อาศัยสักหน่อย เฉกเช่นผู้ชายคนแรกที่นั่งหมดอาลัยตายอยากไม่สนฟ้าสนฝน แม้คุณหนูของบ้านจะเปิดประตูเข้ามาแล้วก็ตาม

"พี่บี..."

"..."

ไร้ซึ้งเสียงตอบรับ มีเพียงแววตาหม่นหมองที่ส่งมาให้เท่านั้น

"อยากตายรึไง ทำไมไม่กินข้าว"

"พี่ว่าตายมันคงดีกว่า"

"ไม่อยากอยู่ขนาดนั้นเลย"

"ปล่อยพี่ไปไม่ได้หรอก..จินยอง"

"หุบปาก อย่ามาเรียกชื่อนะ!!!"

"นายเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ"

"แล้วมันเพราะใครกันล่ะ"

"ขอโทษ แต่ถึงนายจะทำแบบนี้ พี่ก็ไม่มีวันรักนาย"

"งั้นก็อยู่รับโทษของการที่ทำให้ผมเสียใจไปเถอะ ผมไม่มีวันปล่อยพี่ไปมีความสุข จำไว้เจบี! อ่อ ข้าวน่ะ กินมันเข้าไปซะ ไม่งั้นผมจะให้คนมาจับกรอกปากพี่ อย่าคิดจะหนีด้วยความตาย เพราะคนที่กำหนดว่าพี่ควรตายเมื่อไร คือผม จำเอาไว้!!"

ร่างบางเดินออกจากห้องมิตเตอร์หมายเลขหนึ่งด้วยอารมณ์ผสมปนเป ทั้งปวดหัวใจและหงุดหงิดที่ไม่เคยได้ดังใจ มิตเตอร์หมายเลยหนึ่งหรือจะเรียกให้เข้าใจง่ายก็คือแฟนเก่าของเจ้าของบ้าน

แฟนเก่าที่ปฎิเสธความรักของเขา ในวันที่รู้เข้าว่ารสนิยมของเขามันผิดแปลกพิศดารขนาดไหน

"เหอะ เล่นตัวให้ตายก็อย่าคิดว่าผมจะปล่อย!"

เมื่อไม่รักเขาก็อย่าคิดจะไปรักคนอื่น ที่ทำอยู่ไม่ได้ต้องการความรักที่มีนั้นคืน แต่ต้องการให้อีกคนชดใช้ที่ทำให้เขาต้องเจ็บปวด ผู้ชายคนแรกและคนสุดท้ายที่เขาจะมอบความรักให้ คิดว่าเขาเจ็บน้อยซะที่ไหน

ห้องต่อไปก็นิ่งเงียบไม่ต่างจากห้องแรก ร่างบอบบางกว่าวันแรกที่'ถูกจับ'มา นอนคุ้ดคู้อยู่บนเตียงเพราะอาการป่วย จินยองเพียงแต่ชายตามองอยู่ที่หน้าประตู ไม่ได้ย่างก้าวเข้ามา

มิตเตอร์หมายเลขสอง 'แฟนใหม่ของแฟนเก่า' จินยองจับตัวมาทันทีที่รู้ว่าพี่บีเริ่มคบหาดูใจกับมาร์ค ในช่วงก่อนที่เขาจะถูกบอกเลิกซะอีก

'ชู้' จินยองใช้เรียกคนที่นอนไม่สบายอยู่ในห้อง จับมาทรมานจนแทบปางตาย แต่ไม่คิดจะแตะต้องตัว แม้ทุกครั้งที่ลงมือทรมานอีกคนจะเกิดอารมณ์ทางเพศรุนแรงแค่ไหนก็เถอะ เขาสะอิดสะเอียนร่างกายอีกคนเกินกว่าจะร่วมรักได้

ห้องต่อไป มิตเตอร์หมายเลขสาม จินยองจับมาเพราะรสนิยมของการบังคับขืนใจมันถูกปลุกขึ้นมาเมื่อสามารถจับสองคนแรกมาอยู่ใต้อำนาจได้ มิตเตอร์หมายเลขสามหรือแบมแบม หนุ่มน้อยหน้าหวานที่ถูกจับมาเพราะเกิดต้องตาต้องใจจินยองเฉยๆ แต่พอจับมาอีกคนกลับไม่มีที่ท่าว่าอยากจะหนี กลับก้มหน้าก้มตาทำในสิ่งที่จินยองสั่งแม้มันจะไม่ใช่ในแบบที่แบมแบมเป็นก็เถอะ

ร่างบางกว่าจินยองต้องโดนจินยองขย่มให้ทุกครั้ง แม้เสียงครางของแบมแบมจะหวานกว่า แต่มันก็ทำให้อารมณ์ของจินยองพุ่งสูงขึ้น แบมแบมยอมทำตามทุกอย่างเพียงแค่ขอให้ไปพาแมวของตนมาไว้ที่นี่ จินยองทำตามให้อย่างไม่คิด แมวสามตัวนั่งเคียงใกล้เจ้าของไม่ห่าง เมื่อจินยองเดินเข้ามา

"สวัสดีคับ"

ร่างบางเอ่ยทักด้วยหน้าตายิ้มแย้มไม่เหมือนคนที่โดนขังแม้แต่นิด

"เป็นยังไงบ้างแบมแบม คิดเปลี่ยนใจอยากหนีออกไปบ้างมั๊ย"

"ไม่นิคับ ผมอยู่ที่นี่ก็สบายดีออก คุณดูแลดีแบบนี้ใครจะอยากหนี"

"ก็มีคนคิดหนีอยู่"

"โง่นะคับคนนั้นน่ะ"

"ใช่ โง่มากๆเลย"

"คุณนั่งก่อนสิคับ แบมขอไปอาบน้ำแปปนึง เดี๋ยวจะรีบออกมา"

"ไม่ต้องหรอก วันนี้ฉันไม่ได้มาทำอะไรนายน่ะ แค่แวะมาเท่านั้น"

"อย่างนั้นหรอคับ"

"ฉันไปก่อน ไว้จะแวะมาคุยด้วยนะ อยากได้อะไรอีกก็บอก อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่ขอออกไปจากที่นี่น่ะ"

"นั้นคือสิ่งสุดท้ายที่ผมจะขอเลยคับ ข้างนอกน่ะ มันวุ่นวายไม่น่าอยู่เท่ากับที่นี่หรอกคับ"

"จริงสินะ ฉันก็ว่าอย่างนั้น"

จินยองยิ้มให้แบมแบมก่อนจะเดินออกมาจากห้องล็อกห้องไว้อย่างเดิม ถึงไม่คิดจะหนี แต่เขาก็ต้องทำเพื่อความปลอดภัย หากคนที่โดนขังที่นี่หลุดออกไปได้แม้แต่คนเดียว ชีวิตเขาจบเห่แน่ และเขาจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น เข้ามาแล้วทุกคนไม่มีวันได้ออก

ห้องต่อไปมิตเตอร์หมายเลขสี่ ไม่ต่างจากแบมแบม คนนี้ก็ไม่เรียกร้องอะไร ขอหมากับของกินให้อิ่มเพียงพอก็แค่นั้น เขาชื่อยองแจ เป็นนักร้องที่กำลังจะดัง แต่ก็โดนจับมาขังไว้ซะก่อน แต่ชีวิตนักร้องมันคงทรมานกว่าโดนขัง ยองแจถึงดูมีความสุขที่ต้องอยู่แต่ให้ห้องสี่เหลี่ยม กับหมาหนึ่งตัวและของกินทุกอย่างที่ต้องการ

จินยองชอบเสียงของยองแจตั้งแต่ฟังครั้งแรกในงานไหนสักงาน เขาก็สั่งลูกน้องอุ้มยองแจมาที่ชั้นใต้ดินทันที

และยองแจก็ทำได้แค่ร้องเพลงให้จินยองฟังในทุกครั้งที่ต้องการ เพราะลีลาในเรื่องเซ็กของยองแจ ไม่โอเคสำหรับจินยองเอามากๆ ถึงแม้จะโดนสอนสั่งเท่าไรก็ไม่ดีขึ้น จินยองเลยไม่คิดที่จะร่วมรักกับยองแจอีก

"คุณจินยอง!!!!"

เสียงหวานสดใสแต่ดังแทรกโสตประสาท ทำให้จินยองคิ้วกระตุก

"เบาๆสิ เสียงนายดังจนหูฉันจะแตก"

"อะ ขอโทษคับ วันนี้คุณจินยองอยากฟังเพลงไหน อ่อเพลงที่คุณจินยองขอไว้คราวก่อน ผมไปซ้อมรอมาแล้วนะคับ จะให้ร้องเลยมั๊ย"

"ก็ได้ แต่วันนี้ฉันไม่มีเวลาฟังหรอก นายร้องอัดไว้ละกัน ฉันจะไว้ฟังตอนว่างๆ"

"ได้คับ"

"งั้นฉันไปนะ"

ห้องต่อไป มิตเตอร์หมายเลขห้า ทันทีที่ประตูเปิดออก ร่างกายกำยำก็พุ่งเข้ามาหมอบที่ปลายเท้า ริมฝีปากพรมจูบไปทั่วไล่ขึ้นมาจนถึงหน้าขา เงยหน้ามองสบก่อนจะกอดรัดช่วงล่างไว้แน่น

"ที่รักกกกกก คุณหายไปไหนมา ทำไมไม่มาหาผมเลย ผมคิดถึงคุณจะแย่"

หวังแจ็คสัน ดาราดังที่กำลังเป็นที่นิยมในหมู่สาวๆหนุ่มๆทั้งหลาย สำนักข่าวตีพิมพ์หน้าหนึ่งว่าดาราหนุ่มหายสาปสูณในวันเปิดตัวหนังเรื่องใหม่ และทุกวันนี้ก็ยังคงเป็นปริศนาที่พวกตำรวจต้องสืบหาตัวคนหายโดยไร้ร่องรอย เหมือนงมเข็มในมหาสมุทร 

"ปล่อยฉันก่อนแจ็คสัน"

"ที่รัก ขอผมกอดให้หายคิดถึงหน่อยไม่ได้หรอ"

แจ็คสันลุกขึ้นมากอดจินยองไว้เต็มอก สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆที่ทำให้เขาคลั่งไคล้ตั้งแต่วันแรกที่ถูกพาตัวมา เซ็กที่ดุเดือดเลือดสาดคือรสนิยมที่ทั้งคู่ชอบตรงกัน ความบ้าในเช็กของจินยองทำให้แจ็คสันหลงรักคนที่ลักพาตัวเขามาแบบหัวปรักหัวปรำ รักจนยอมจินยองทุกอย่าง รักจนทนเห็นจินยองเจ็บแม้แต่น้อยก็ไม่ได้ แม้นั้นจะเป็นสิ่งที่จินยองต้องการก็เถอะ แจ็คสันไม่คิดรุนแรงกับจินยองเลย ยกเว้นแค่เอวที่กระแทกจนสะโพกช้ำก็เท่านั้น

"ไม่ใช่วันนี้"

"ทำไมล่ะที่รัก ผมคิดถึงคุณมากๆเลยนะ คุณไม่รู้หรอ"

"รู้ ฉันเห็นนายตะโกนโหวกเหวกตลอดเวลา ไม่เจ็บคอบ้างรึไง"

"ผมจะร้องให้คอแตกเลย ถ้าคุณยอมมาหาผม"

สะโพกมนถูกบีบด้วยสองมือหนา ปากเรียวพรมจูบไปทั่วซอกคอ กกหู ไม่มีพื้นที่ไหนที่แจ็คสันไม่ได้สัมผัส ลมหายใจร้อนริดรดไปทั่วบริเวณปลุกเร้าให้จินยองอ่อนไหว สองมือยกขึ้นมาคล้องคอแจ็คสัน ก่อนจะประกบจูบกันอย่างดุเดือด เรียวขาถูกยกขึ้นให้เกี่ยวเอวสอบ ตัวจินยองลอยเหนือพื้นด้วยสองมือแจ็คสัน

"อื้ออ แจ็คสัน"

จินยองครางเมื่อโดนขบเม้มที่ลำคอ  ฟันคมครูดผิวเนื้อทำให้เกิดรอยแดง

"ที่รัก ตัวคุณมันหอมเป็นบ้า ผมจะทนไม่ไหวแล้ว"

ตึ่งๆๆๆๆๆ

เสียงผนังห้องดังสนั่น ทั้งสองหันไปมองต้นเสียง กรอบรูปทิวทัดที่ไว้ประดับห้องสั่นสะเทือนคล้ายว่าจะหลุดในไม่ช้า

"ไอ้บ้านี่มันคลั่งอะไรนักหนา"

แจ็คสันบ่นอย่างหัวเสีย แต่จินยองกลับยิ้มอย่างสะใจ

"เรามาต่อกันเถอะ อย่าไปสนใจหมาบ้าเลย"

จินยองเน้นเสียงตรงคำว่าหมาบ้าให้ดังขึ้นก่อนจะชี้ให้แจ็คสันพาไปที่เตียง สั่งให้แจ็คสันนอนลง และจินยองเองไปนั่งอยู่ตรงหว่างขา ปลดกางเกงออกและควักออกมาแค่แก่นกายที่กำลังร้อนระอุ

เรียวลิ้นชื้นแตะแค่ปลายหัวแจ็คสันก็ครางลั่น

"โอ้วว ที่รักกกกกก อืมมมมม ยอด...เยี่ยมไปเลย อืมมม แบบนั้น แบบนั้นแหละ"

แก่นกายแจ็คสันผลุบเข้าผลุบออกจนแก้มจินยองปูดบวม เสียงครางของแจ็คสนทำให้เสียงจากห้องข้างๆเริ่มดังขึ้น

ตุ๊บ!เพล้ง!!! ตึ้ง! ตึ้ง! ตึ้ง!

ถ้าเดาไม่ผิดจินยองคิดว่าคนที่อยู่ห้องข้างๆกำลังใช้มือชกใส่กำแพงหวังให้มันทะลุเข้ามาถึงตัวเขาแน่ๆ และนั้นคือสิ่งที่จินยองต้องการ ยิ่งทำให้หมาบ้าคลั่งได้เท่าไรยิ่งดี จินยองเลยดูดกลืนรูดรั้งแก่นกายของแจ็คสันอย่างสุดความสามารถ ทำให้แจ็คสันครางไม่เป็นสรรพ เสียงดังไปให้ทั่วชั้นใต้ดินได้ยิ่งดี

"อืมมม ซี๊ดดดด ที่รัก คุณมันเด็ดจริงๆ อ๊าาาา"

น้ำขาวขุ่นพุ่งใส่เต็มปากจินยอง จินยองดูดเลียอีกสักพักถึงลุกขึ้นนั่งเช็ดมุมปากที่น้ำคาวมันล้นออกมา

"ที่รัก ผมขอ.."

"ไม่ใช่วันนี้แจ็คสัน ไว้ฉันจะมาหาใหม่"

"ที่รักกกกก ไม่นะๆๆ อยู่กับผมเถอะ"

"ฉันช่วยนายแล้ว อย่างน้อยก็สบายตัวขึ้นมาหน่อยไม่ใช่รึไง"

"ที่รักก็รู้ว่าแค่นี้ผมไม่พอหรอก ขอผมกอดหน่อยไม่ได้หรอ"

"ไว้วันหลังละกัน วันนี้ฉันต้องไปจัดการเจ้าหมาบ้าที่มันกำลังคลั่ง"

"แต่มันบ้านะที่รัก คุณจะเจ็บ"

"หึ ขอให้เป็นอย่างนั้น"

"ที่รักกกกกกก"

จินยองไม่สนใจใบหน้าอ้อนวอนของแจ็คสัน เขาก้มลงจูบที่ริมฝีปากแจ็คสันหนึ่งทีก่อนจะเดินออกมาจากห้อง

หน้าห้องมิตเตอร์หมายเลขหก ที่กำลังส่งเสียงร้องอย่างบ้าคลั่ง จินยองเลือกอุปกรณ์ที่วางเรียงรางหน้าห้อง มีทุกสิ่ง ทั้งโซ่แส้กุณแจมือ ที่ช็อตไฟฟ้าหรือแม้กระทั้งมีดและปืน อุปกรณ์เสริมอย่างพวกเครื่องสั่นดิลโด้ทั้งหลายก็มีให้เลือกสรร แต่จินยองเลือกหยิบแค่แส้เส้นยาวสีดำเข้ามาเท่านั้น

เสียงไขกุณแจทำให้เสียงในห้องสงบลง ร่างบางก้าวเข้ามายืนในห้องจ้องมองร่างสูงโปร่งที่ช่วงบนเปลือยเปล่ามีแค่กางเกงยีนสีดำเข้ารูปที่ใส่เพียงตัวเดียว ร่างกายเต็มไปด้วยเหงื่อไครยิ่งทำให้ดูเซ็กซี่ จินยองกลืนน้ำลายลงคอเมื่อได้พินิจมองร่างกายนั้นตั้งแต่หัวจดเท้า

คิมยูคยอม นายแบบหุ่นดีที่นิตยสารหลายเล่มจ้องจะแย่งตัวให้ไปขึ้นปก ถูกอุ้มมายังชั้นใต้ดินเพียงแค่จินยองได้สบตาในงานเดินแบบของห้องเสื้อชื่อดังแห่งหนึ่ง สายตาที่มองสบกันเพียงแค่เสี้ยววิ ดึงให้จินยองตกสู่ในภวังค์และเพ้อฝันถึงผู้ชายคนนี้ในระหว่างการคิดแผนลักพาตัวมา จนเมื่อร่างสูงถูกพามายังชั้นใต้ดินวันแรก จินยองก็โดนความบ้าดีเดือดนั้นเล่นงานจนเกือบตาย ดีที่ลูกน้องเข้ามาช่วยไว้ได้ทัน ไม่งั้นเขาคงได้เป็นศพคาอกผู้ชายที่ชื่อคิมยูคยอมคนนี้ไปแล้ว

แต่ด้วยเหตุการ์ณครั้งนั้นทำให้จินยองยิ่งโหยหาอารมณรุนแรงบ้าคลั่งของผู้ชายคนนี้ แต่เลือกที่จะไปหาแจ็คสันแทนเพราะคิดว่าเขายังไม่พร้อมที่จะตาย

แต่วันนี้เขาก็ไม่ได้อยากตาย แต่เขาต้องปราบหมาบ้าให้เชื่องให้ได้ก็เท่านั้น

"เลิกบ้ารึยัง"

"คุณนั้นแหละที่ทำให้ผมเป็นบ้า จินยอง"

"อย่ามาเรียกชื่อฉันไอ้หมาบ้า!!!"

เพี๊ยะ!!!!

จินยองสะบัดปลายแส้ใส่ร่างสูง

"อ่า จินยอง"

แต่ร่างสูงกลับไม่มีที่ท่าว่าเจ็บ กลับครางทุ้มหลับตาพลิ้มยืนอ้าแขนรับการฟาดของแซ่อีกครั้ง

จินยองฟาดแส้ลงบนหน้าอกแกร่งอีกครั้ง

เพี๊ยะ!!!!!

แนวแดงหน้าอกขึ้นหลังจากโดนฟาด

จินยองเงื้อแส้ฟาดอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ร่างสูงกลับคว้าแส้ได้ทันแล้วกระตุกแส้ดึงจินยองให้เข้าไปหา จินยองที่ไม่ทันตั้งตัวก็เซถลาเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของร่างสูงทันที

"อ๊ะ!! ปล่อยเลยนะไอ้หมาบ้า"

ฟันคมขบกัดใบหูเบา ก่อนจะเลื่อนลงไปรอยแดงตรงซอกคอขาวที่เพิ่งถูกแจ็คสันดูดมาเมื่อกี้

"ผมไม่ชอบให้คนอื่นทำรอยบนตัวคุณ"

"อื้อออ ปะ..ปล่อย"

จินยองเริ่มเสียงอ่อนลงเมื่อเรียวลิ้นร้อนลากไล้ไปทั่วซอกคอซ้ายขวาสลับขึ้นมาไซ้ใบหู แล้วเลื่อนมาฉกชิมลิ้มรสริมฝีปาก

มือสวยผลักดันอกแกร่งสุดแรงเมื่อลมหายใจถูกริดรอนไปจนเกือบหมด ร่างสูงยอมผละออกแม้ว่าแรงที่ผลักมาจะทำอะไรไม่ได้ก็เถอะ

"แฮ่ก..จะฆ่ากันรึไง"

"ก็ปากคุณมันหวานนิ"

"หยุดเลยนะ ถอยออกไป"

จินยองยกมือห้ามเมื่อร่างสูงทำท่าจะเข้ามาคว้าเขาไปจูบอีก

"ไปนอนบนเตียง"

จินยองชี้นิ้วสั่ง อีกคนก็ทำตามอย่างว่าง่าย ถอยหลังไปนอนราบบนเตียงในขณะที่ยังจดจ้องมองที่ริมฝีปากของจินยองตาไม่กระพริบ

แววตาที่มีประกายไฟหื่นกระหายทำให้เลือดในตัวจินยองร้อนระอุ อยากพุ่งเข้าไปฟัดให้หน่ำใจ อยากโดนจับกดอย่างทารุณ แต่ก็ต้องห้ามใจ เมื่อเขาเดาขีดจำกัดความบ้าคลั่งของอีกคนไม่ออก กลัวว่าจะถูกฆ่าตายด้วยเซ็กเดือดๆเสียก่อน

ร่างสูงนอนเท้าสองแขนไว้หลังหัวอย่างสบายใจ ปล่อยให้จินยองไล้ปลายแส้ไปทั่วตัว จนถึงลำคอ จินยองพันปลายแส้ไว้ที่ลำคอของร่างสูง มันไม่แน่นจนถึงหายใจไม่ออก แต่ก็แน่นพอที่เขาจะลากคอผู้ชายคนนี้ไปไหนมาไหนก็ได้

จินยองนั่งคร่อมลงบนลำตัวของร่างสูง ไล้ปลายนิ้วไปตามแนวแดงที่ถูกแส้ฟาด ก้มลงจูบไล้แผ่วเบา กระตุ้นให้อีกคนตัวสั่น ทำท่าจะขยับมือมาจับตัวจินยอง แต่ก็โดนจินยองทุบเข้าไปเต็มท้องจนต้องนิ่วหน้าจุกเพราะเกร็งไม่ทัน

"ห้ามแตะต้องตัวฉัน"

สายแส้ถูกดึงให้แน่นขึ้น จนร่างสูงเริ่มหน้าแดง เลยยอมเก็บมือประสานไว้ที่หลังหัวเหมือนเดิม

จินยองก้มลงไล่จูบไปทั่วอีกครั้ง สั่งสอนวิธีรุกเร้าแบบอ่อนโยนให้ร่างสูงจดจำ ลิ้นชื้นสะบัดเข้าที่หัวนมสลับขบกัด ทำให้ร่างสูงซี๊ดปากครางพอใจ เรียวลิ้นไล่ต่ำลงมาเลื่อนๆเมื่อเล่นกับหัวนมจนชื้นแฉะจนพอใจแล้ว ลงมาเลียวนรอบแอ่งสะดื้อ ให้หน้าท้องแกร่งหดเกร็งจนขึ้นลอนกล้ามเป็นมัดๆ

"อ่า จินยอง"

คมเขี้ยวถูกฝังลงบนหน้าท้องแกร่งทันทีเมื่อร่างสูงเอ่ยปากเรียกชื่ออีกคน

"อ๊าาาา กัดอีกสิ กัดเลยคนดีของผม"

กึก!

เสียงฟันกระทบกันเมื่อจินยองกัดเข้าไปเต็มแรงจนหน้าท้องแกร่งเลือดซิบ แต่ดูท่าคนโดนกัดจะสะใจ เพราะยังส่งยิ้มหวานมาให้จินยองเป็นรางวัล

"ไอ้หมาบ้า!"

จินยองด่าความบ้าของอีกคน ที่แม้เลือดไหลซึมออกมายังทำหน้าทำตามีความสุขอยู่ได้ มันน่าหงุดหงิดที่สุด แต่ถึงจะหงุดหงิดก็ปฎิเสธไม่ได้ว่าเลือดมันทำให้เขามีอารมณ์ทางเพศมากขึ้น

จินยองละลงมาที่กางเกงยีนส์สีดำ ใช้ปากกัดปลดเข้มขัดปลดซิปกางเกงลง จนถึงชั้นในที่ห่อหุ้มแก่นกายที่มันพองโตคับแน่นจนคล้ายจะระเบิด ปลายหัวยังมีน้ำซึมจนชั้นในแฉะไปหมดอีกด้วย

"หึ"

จินยองหัวเราะในลำคอที่เห็นความอยากของอีกคนที่มีมากมายไม่ต่างจากตัวเขาเอง

ร่างบางลุกขึ้นยืนแต่ยังคงคร่อมร่างสูงบนเตียงไว้อยู่ ค่อยๆปลดกระดุมเสื้อตัวเองออกทีละเม็ด ในระหว่างที่กำลังปลดเปลืองเสื้อผ้าตัวเองอยู่ก็จ้องเข้าไปในตาคมที่จ้องมองทุกการกระทำของเขาเหมือนกัน

ร่างสูงนอนกัดริมฝีปากจ้องมองมือสวยไล่ถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้น ร่างกายที่เข้ารูปเอวเว้าคอดไปถึงสะโพกแน่นๆที่น่าจับมากัดให้เนื้อขาด ทำให้หัวใจร่างสูงเต้นไม่เป็นส่ำ อยากลุกไปดึงอีกคนมาย่ำยีให้หน่ำใจ แต่ก็ต้องห้ามใจไว้ก่อน ปล่อยให้เหยื่อได้ใจไปก่อน

ร่างบางเปลือยเปล่าโยนเสื้อผ้าตัวเองทิ้งอย่างไม่ใยดี ก้มลงมองร่างสูงก็เปลือยเปล่าเช่นกัน กางเกงคงถูกถอดไปในจังหวะไหนจังหวะหนึ่ง

แก่นกายที่เคยนอนคุดคู้อยู่ในชั้นในตอนนี้มันตั้งโด่เด่ทักทายอยู่ใต้หว่างขา

จินยองค่อยๆนั่งยองๆลงบนแก่นกายนั้นช้าๆ ความใหญ่โตของมันทำเอาช่วงแรกต้องเจ็บกันนิดหน่อย

ในขณะที่เจ็บช่องทางหลังจินยองก็ดึงสายแซ่ไว้แน่น รั้งให้สายรัดคอร่างสูงขึ้นไปอีก ร่างสูงหน้าเริ่มแดง แต่ก็ยังยิ้มพอใจส่งมาให้ไม่เลิก

"ซี๊ดดด โคตรแน่นเลยจินยอง อ๊ะ!"

"หะ..หุบปาก ดะ..เด๋วนี่นะ"

แรงรัดของแส้ยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆเมื่อจินยองยังคงรู้สึกเจ็บแน่นไปทั้งช่องทาง แต่สุดท้ายช่องทางก็กลืนกินแก่นกายของร่างสูงเข้ามาจนมิด ปลายหัวทะลวงลึกเข้ามาจนจุกแน่นไปหมด แต่พอความเจ็บเปลี่ยนเป็นความเสียว จินยองก็เริ่มขยับสะโพกขึ้นลง จากช้าๆก็ขยับให้เร็วขึ้น โดยมีสายแส้คอยพยุงตัวไว้อีกแรง ทำให้เหมือนตอนนี้จินยองกำลังควบม้าดีๆนี่เอง

"อ่าา แน่นสุดๆ จินยองอ่าาา"

"อื้อออ อ่าา สะ..เสียวเป็นบ้าาาา อ่าาาา"


แรงขย่มทำให้เตียงเกิดเสียงเอี๊ยดอ๊าดดังสนั่นแข่งกับเสียงครางที่ดังสนั่นไปทั่วชั้นใต้ดิน

"อึก..จะ..จิน.ยอ.."

"อ่าาาา อื้ออออ ฉันนนน อ่าาาาา"

เมื่อใกล้ถึงขีดสุดจินยองดึงสายแส้ให้แน่นขึ้น ข่มความเสียวซ่านที่เกิดขึ้นทั้งด้านหลังและด้านหน้าที่กำลังจะปลดปล่อยในไม่ช้า ทำให้แส้ที่พันรอบคอร่างสูงแน่นขึ้นจนอากาศหายใจเริ่มผ่านไม่ได้และใกล้จะหมดในไม่ช้า

"อาาาาา"

จินยองปลดปล่อยน้ำคาวสีขาวพุ่งเต็มหน้าท้องอีกคน เมื่อปลดปล่อยแล้วก็คลายสายในมือลง ทำให้ร่างสูงรีบหายใจคว้าอากาศเข้าปอดอย่างเร็ว

"แฮ่กกกกก "

"เป็นไงบ้าง ได้อารมณ์คนใกล้จะตายมั๊ย อ๊ะ!"

ร่างสูงกระตุกปลายสายให้จินยองหน้าคะมำลงมาบนหน้าอก ล็อกคอแล้วจูบแรงๆที่ปากอิ่มจนได้เลือดกันไปทั้งคู่ กลิ่นคาวเลือดคลุกเคล้าในโพรงปาก ยิ่งทำให้ร่างสูงหน้ามืด ล็อกตัวจินยองไว้แนบอก แล้วยกสะโพกสวนกระแทกจนร่างบางตัวสั่นไหวรุนแรงเหมือนโดนเขย่า ช่องทางถูกอัดกระแทกด้วยความเร็วที่ทำให้ทั้งร้อนทั้งเสียวไปทั้งตัว สองมือก็ถูกรัดไว้แนบอกจะกระตุกสายก็ทำไม่ได้

และเมื่อช่องทางถูกอัดฉีดด้วยน้ำคาวจินยองก็คิดว่าตัวเองจะถูกปล่อยให้เป็นอิสระ แต่เขาคิดผิด ร่างสูงพลิกตัวเขาคว่ำลงกับเตียงในพริบตา สายแส้ถูกดึงออกไปจากมือ เปลี่ยนมามัดมือเขาให้ไขว้หลังไว้แทน

"เฮ้ยยย ปล่อยนะไอ้บ้า!!!!"

"ผลัดกันนะจินยอง ผมจะทำให้คุณเข้าใกล้ความตายเหมือนกัน"

"อ๊าาาา ปล่อยนะ!!!!"

คอขาวถูกฟันคมกัดลงมาเต็มแรง จินยองได้กลิ่นคาวเลือดเมื่อร่างสูงขยับมาจูบเบาๆที่ริมฝีปาก

"อึก!!!!"

ฟันคมยังคงไล่กัดไปทั่วแผ่นหลังของจินยอง

"ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้หมาบ้า!!!!"

"หึ คุณยังไม่ได้ไปทักทายความตายเลยนะจินยอง"

"ฉันจะฆ่านายยยยย!!!!!"

ร่างสูงขยับมากระซิบชิดใบหูจินยอง

"ถ้าคุณอยากฆ่าผม คุณทำไปนานแล้วจินยอง แต่ที่คุณไม่ทำเพราะอะไรล่ะ"

".............."

"เพราะคุณต้องการผมยังไงล่ะ"

ลิ้นสากเลียรอบใบหูและไล่เลียไปยังรอยฟันที่ตัวเองทำไว้ น้ำลายที่โดนแผลทำให้จินยองรู้สึกแสบยิบไปทั่ว

"ผมไม่ชอบ...ที่คุณร่านไปเอากับคนอื่น"

ร่างสูงพูดพรางลุกหายออกไปจากเตียง จินยองเอี้ยวตัวมองหาก็ไม่เห็นว่าร่างสูงลุกไปทำอะไร

"ถึงพวกมันจะมาก่อนหรือมาหลังก็เถอะ ถ้าผมออกไปได้ ผมจะฆ่ามันให้หมด"

ประโยคหลังน้ำเสียงร่างสูงดูหนักแน่นจนจินยองขนลุก แต่ก็นอนกระตุกยิ้มมุมปาก ตอบกลับไปทั้งที่ไม่รู้ว่าร่างสูงอยู่ตรงไหน

"ดูเหมือนนายจะหึงฉันอย่างนั้นแหละ"

เพี๊ยะ!!!!!!!

"อ๊าาาาา"

ความเจ็บแสบเกิดขึ้นที่เนื้อสะโพกทั้งสองข้าง เมื่อโดนอะไรบางอย่างฟาดลงมาเต็มแรง

"อึกกก เจ็บ"

เพี๊ยะ!!!!!

และถูกฟาดลงมาซ้ำเป็นครั้งที่สอง

"คุณมันตัวร้ายจินยอง คุณลากผมมา ทำให้ผมรักคุณ และคุณก็ทิ้งผมไว้ ไปเอากับใครต่อใครที่ไม่ใช่ผม ทั้งๆที่ผมเป็นของคุณ!!!!"

เพี๊ยะ!!!!!

"ฮืออออ ฉัน..เจ็บ"

ก้นที่เคยขาวเนียนตอนนี้กลับแดงเป็นรอยแนวขยับบิดซ้ายบิดขวา ด้วยความเจ็บแสบ น้ำตารินไหลลงอาบข้างแก้ม เขาไม่ได้ร้องไห้ น้ำตามันไหลเพราะระบายความเจ็บเท่านั้น เพราะถึงมันจะเจ็บแค่ไหน หัวใจเขาก็เต้นแรงและต้องการจะเจ็บให้มากกว่านี้อีก

เพี๊ยะ!!!!

"ใช่!!! ผมหึงคุณ และผมต้องทำยังไงคุณถึงจะหยุดไปมั่วกับไอ้พวกบ้านั้น!!!!"

"อึก..ตีฉันอีกสิ ตีให้แรงกว่านี้อีก"

เพี๊ยะ!!!!

ร่างสูงฟาดเข็มขัดลงมาสุดแรง เนื้อก้นเริ่มแตก เลือดเริ่มไหลซึมออกมาตามแนวแดง

"ตีอีกยูคยอม ตีให้แรงอีก แล้วฉันสัญญา ว่าฉันจะไม่ไปเอากับใครอีก"

ถ้าแจ็คสันได้ยินคงกัดลิ้นตาย แต่จินยองก็เปล่งมันออกมาสุดเสียง อยากให้ร่างสูงได้ยินความต้องการของเขา

สายเข็มขัดถูกฟาดลงมาซ้ำๆ จนเลือดไหลลงตามขา ร่างสูงโยนเข็มขัดทิ้งไปแถวๆมุมห้องแล้วกระโดดขึ้นมาบีบเค้นก้นที่แดงเป็นแนว

"คุณสัญญาแล้วนะจินยอง ถ้าผมรู้ ผมจะตามไปฆ่าคุณ"

"งั้นก็ฆ่ากันซะวันนี้เลยสิ"

จินยองเอ่ยท้าท้ายร่างสูง และก็เป็นผล เมื่อถูกล็อกคอจากด้านหลัง ให้ลุกขึ้นยืนเข่า หลังแนบอกของร่างสูง จินยองพิงหัวไปที่ไหล่กว้าง มองสบตากับอีกคนอย่างไม่ยอมแพ้

แก่นกายอันใหญ่โตถูกยัดเข้ามาในช่องทางที่คับแคบในขณะที่ทั้งสองยังคงจ้องตากันไม่กระพริบ แขนแกร่งล็อกคอแน่นขึ้นแน่นขึ้น จนเริ่มจะหายใจไม่ออก

ร่างสูงกระแทกตัวตนใส่ไม่ยั้ง จนเสียงเนื้อกระแทกเนื้อดังลั่นไปทั่ว ปากอิ่มเริ่มเผยอหาอากาศเมื่อลำคอถูกแขนรัดแน่นขึ้นเลื่อนๆ

อากาศถูกถ่ายเทผ่านโพรงปาก นับว่าร่างสูงยังใจดี ที่มอบจูบให้ในตอนที่จินยองกำลังหมดลมหายใจ แต่ก็แค่แวบเดียว เมื่อด้านหลังซอยถี่ขึ้นเมื่อใกล้ถึงโค้งสุดท้าย ความเสียวทำให้สมองจินยองเบลอบวกกับอากาศที่ใกล้จะหมดอีกครั้ง และครั้งนี้ร่างสูงไม่ใจดีอีกแล้ว

ความอุ่นร้อนที่ถูกฉีดเข้าช่องทางหลังเป็นสิ่งสุดท้ายที่จินยองได้สัมผัส เมื่อเรียวแขนแกร่งไม่ผ่อนน้ำหนักลงและปล่อยให้จินยองสติดับวูบไปในที่สุด...

*****

"รีบตื่นขึ้นมาเร็วเข้าคนดี มาสนุกกัน"

"อื้อออ"

ร่างกายที่กำลังถูกเขย่าทำให้จินยองค่อยๆลืมตา และสิ่งที่เห็นก็คือร่างสูงที่กำลังโยกอยู่บนตัวของเขา แต่จินยองกลับไม่รู้สึกอะไรเลย ทั้งตัวมันด้านชาไปหมด

"อ๊ะ ฉัน...ยัง..ไม่..ตาย..หรอ"

เสียงกระท่อนกระแท่นค่อยๆเอ่ย เมื่อร่างสูงไม่ยอมลดจังหวะความเร็วของสะโพกที่ขยันซอยถี่ๆลงเลย

"คิดว่าผมจะปล่อยให้คุณตายหรอคนดี"

"นายเกือบฆ่าฉัน..."

"ก็แค่เกือบน่ะที่รัก นี่ไงคุณยังอยู่ แต่ไอ้พวกข้างนอกน่ะ ไม่อยู่แล้วนะ"

"!!!!!"

จินยองพงกหัวมองตามที่ร่างสูงมอง ประตูเหล็กถูกเปิดออก หน้าห้องเต็มไปด้วยร่างลูกน้องที่นอนเรียงรายกันเต็มทางเดิน

"นี่นาย!!!!"

"ผมบอกแล้วไง ว่าถ้าผมออกไปได้ ผมจะฆ่ามันให้หมด"

"คิมยูคยอม!!!!!"

"ว่าไงคับคนดี"

จินยองคว้าคอร่างสูงให้โน้มหน้าลงมาหา ปลายลิ้นแลบเลียไปที่แก้มข้างขวา เลียหยาดเลือดที่กระเซ็นมาเปรื้อนใบหน้าร่างสูง

"นายจัดการพวกเขาไปหมด แบบนี้ฉันก็ไม่เหลือใครสิ"

จินยองทำหน้าหงอยปากบึนคว่ำลงอย่างน่ารัก ดึงให้ร่างสูงก้มลงไปฟัดปากอิ่มแรงๆอีกที

"มีผมไงคับจินยอง ผมจะเป็นเด็กดีของคุณ"

"เป็นเด็กดีของฉันนะ"

ร่างสูงขยับยกปลายเท้าจินยองขึ้นมาจูบ ทั้งหลังเท้าและฝ่าเท้า เพื่อแสดงถึงความรักและความซื่อสัตย์ที่มี

"สัญญาด้วยชีวิตเลยคับคนดี"

สองร่างกกกอดรัดกันนานข้ามคืน ชั้นใต้ดินที่เหลือเพียงพวกเขาสองคน คนบ้าเซ็กทั้งสองคนอยู่ร่วมกัน ก็ไม่เหลือเรื่องอะไรให้ทำนอกจากมีเซ็กกัน....




.
.
.
.
.
.
.
END
.
.
.
.
.
เป็นยังไงบ้าง อย่าลืมกลับไปคอมเม้นในจอยนะคะคนดี ไม่งั้นจะให้คิมยูคยอมไปจัดการนะคะ อิ๊ววววว น่ากลัวอ่ะ 55555

555